شاعر تو

پراکنده از هر جایی می نویسم

فقط دوست دارم برای تو بنویسم

از تمام قلبم بنویسم

از شنیده ها و ناگفتنی هایت بنویسم

عشق آدم را شاعر و می کند و شاید هم شاعر را آدم

من که شاعر نیستم اما بین پچ پچ شاعران شنیده ام

شاعر نیستم اما شعر تو را خوب می فهمم

شعر بودنت را .

در کنار تو و با تو هیچ شعری برایم معنا ندارد

مثل تابلوهای دیگر که برایم رنگی ندارد

از گناه برایم نگو

که عشق فقط ثواب است

یک عمر به گناه تنهایی سوختم

بگذار بزرگترین آتش برایم عشق باشد

آنکه فرستاد این فرشته را برای من

خودش می داند کجای کار می لنگد

خدایا بسوزان مرا به جرم دوست داشتن که خیلی دوستش دارم